Balak

Unsaon Taman

Gabiing mainit ug mabugnaw
Ako nagalingkud nga nagahinuktok
Daw naglupad lupad ang hunahuna
Sama sa langgam sa kawanangan,
Nga bisan asa ra nagpanaw.
Sa bugnaw nga hoyohoy sa lunhaw nga hangin
Mihibalik ang akong hunahuna sa realidad
Ug diha nituklaw sa akong hunahuna
Ang milabay tang kagahapon
Daw murag kilat rang milabay,
Ang mga panahon nga kita nagkauban
Apan Unsaon taman !
Nga ang mga pulong mong gitanom sa akong baba,
Migamot sa akong dila, nanahon ug daw namuwak
Sama sa maanindot nga dancing lady.
Apan kining tanan, sa diyutay nga panahon lamang.
Daw waman lang gani milabong
Sama sa buhok mong maligdong.
Unsaon taman !
Nga ang matam-is mong gugmang gitisok niining kasing-kasing
Milayos sama sa bulak,
Nga daw wala nasidlakan sa kainit sa adlaw,
Ug wala na bisbisag tubig,
Sa mahataas na panahon.
Sanglit wa ako masayod,
Ug nganung nahanaw man ang tanan mong gitanom.
Unsaon taman !
Nga ako man gayud ang kapakyasan sa matam-is mong damgo
Daw gesukamod ko ikaw sa kapait ug kapintas.
Apan, tawo lamang ako nga dili gayud perpekto.
Ug manghinaot na lamang ako niini,
Nga unta mahagilap na sa imong mga mata
Ang babaeng getugyan alang kanimo,
Ang babaeng dili sama kanako,
Nga walay laing gebatyag,
Kundili ang maong kasakit.
Nga hinungdaan sa pagkahanaw
Sa matam-is mong mga ngisi.
Wala na akoy laing pangayuon pa,
Unta na mahakalimot kana sa dayon.
Daw makaplagan mona ang katam-is
Ug kaanindot sa gugmang tunhay.